Adrenaline Mob - Omerta (2012)

posted on 08 Mar 2012 23:04 by rebirthera in Review
 
เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตาเดียวหลังจากที่ผมเขียน Flying Colors เสร็จ เฮียพอร์ตนอยก็ทำอัลบั้มเปิดตัวของ A-Mob (เรียกแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนชื่อวงไทยสมัยก่อนเลยละ ฮา) เสร็จเรียบร้อยแล้ว สมกับเป็นมือกลองจอมไฮเปอร์จริงๆ ชอบทำโน่นทำนี่ แต่ความไฮเปอร์ของแกก็ทำให้เสียเพื่อนมาแล้ว และตอนนี้ A-Mob ก็มีการปรับเปลี่ยนไลน์อัพกันใหม่เล็กน้อย เนื่องจาก พอล ดิเลโอ (เบส) และ ริช วอร์ด (ริทึ่มกีต้าร์) ต้องลาออกไปด้วยตารางงานที่ชนกับวงของทั้งคู่ และสุดท้ายพวกเขาก็ได้จอห์น โมเยอร์ จาก Disturbed มากระตุกเบสให้แทน โดยทางวงจะเปิดตัวเขาในงานเปิดตัวอัลบั้มที่จะจัดขึ้นในวันจันทร์หน้า (12 มี.ค.)

ตั้งแต่ผมได้ฟังอีพีมา ผมรู้สึกไม่ชอบกับสุ้มเสียงที่ได้ยินเท่าไหร่ เพราะมันค่อนข้างจะตื้อๆตันๆจนดูไม่ค่อยสมกับเป็นวงระดับซูเปอร์สตาร์เท่าไหร่ ผมจึงให้ความหวังกับอัลบั้มเต็มนี้ค่อนข้างน้อยกว่า Flying Colors ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะโปรเจ็คสีบินได้น่าจะเป็นแนวถนัดของแกมากกว่างานเมทัลหน่วงๆแบบนี้ แต่ไปๆมาๆงานนั้นกลับออกมาจับฉ่ายทำให้ผลที่ออกมาดูเลอะเทอะมากกว่าที่คิดไว้ มาในอัลบั้มเปิดตัวของ A-Mob นี้ดูเหมือนเฮียพอร์ตนอยและผองเพื่อนจะแก้ข้อผิดพลาดในการทำงานเพลงได้ จากโปรดักชั่นซึ่งมีพี่รัสเซล อัลเลนและก็ไมค์ ออร์แลนโด คอยดูแล ทำให้สุ้มเสียงออกมาดูดีขึ้นจากอีพีที่ออกมาก่อนหน้านี้ รวมถึงทิศทางของดนตรีในอัลบั้มที่ไปในทางเดียวกัน ทำให้งานของพวกเขามีความลงตัวมากกว่าที่คิดไว้มาก

งานชุดนี้มีแนวทางที่แสนจะเรียบง่าย คือจะเป็นเฮฟวี่/อัลเทอร์เนทีฟเมทัลที่ตรงไปตรงมา โดยจะเน้นริฟฟ์ที่ดุดันและท่อนลีดที่ติดหู รวมถึงมีช่วงให้ออร์แลนโดได้โชว์ฝีมือในการปั่นกีต้าร์ไฟแลบอีกด้วย เบส (ซึ่งไม่แน่ใจว่าพอลหรือจอห์นเป็นคนอัด) ก็ดีดออกมาให้สุ้มเสียงที่หนักแน่นชัดเจน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้การมิกซ์ที่ดี จึงทำให้แต่ละเสียงที่ออกมานั้นเต็มเม็ดหน่วย ส่วนเฮียพอร์ตนอยที่ช่วงนี้อาจจะเป็นช่วงขาลงแต่อย่างน้อยแกก็ยังคงรักษาคาแรคเตอร์ของตัวเองเอาไว้ได้ สุ้มเสียงของกลองในชุดนี้ทำให้ผมรู้สึกดีกว่าตอนที่แกไปตีให้กับ Avenged Sevenfold เสียอีก เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นงานของแกเอง เสียงร้องของพี่รัสเซลก็แลจะมีความโดดเด่นมากขึ้นจากอีพี เผลอๆแกอาจจะร้องได้หลากหลายและอิสระกว่าตอนที่ร้องกับ Symphony X เสียอีก เพลงที่เป็นบัลลาดแกก็ยังร้องได้มาตรฐานดีไม่มีตก

เพลงที่อยู่ในอีพีทั้งหมดถูกนำมาปรับเปลี่ยนสุ้มเสียงให้ดูดุดันขึ้น อาทิ Psychosane ที่เวอร์ชั่นอีพีจะดูอั้นๆหน่อย มาในเวอร์ชั่นอัลบั้มนี้ก็เริ่มจะมีสุ้มเสียงที่สะอาดสะอ้านขึ้น ส่วนเพลงช้าอย่าง Angel Sky นั้นก็ให้บรรยากาศใกล้ๆกับ A7X อยู่นิดหน่อย แต่ดนตรีและการเรียบเรียงเสียงประสานดูอลังการกว่ามาก ทางด้าน Come Undone ก็มีนักร้องสาวเสียงทรงพลังอย่างลิซซี่ เฮลจาก Halestorm มาร่วมประสานกับพี่รัสเซลด้วย ซึ่งเธอก็ร้องเสียงสูงได้ดีมาก ส่วนเพลงเร็วในอัลบั้มนี้ก็เป็นเพลงเทมโปมาตรฐานของเฮฟวี่เมทัล ซึ่งออร์แลนโดจะได้โชว์ฝีมือมากหน่อย โดยเฉพาะ Freight Train ที่เขาโชว์ปั่นไฟแลบแบบไม่มีกั๊ก

งานชุดนี้โดยรวมอาจจะไม่มีเพลงที่ฉีกแนวออกมาเหมือนอย่าง Flying Colors แต่ก็อาศัยโปรดักชั่นที่ดีขึ้นกว่าตอนที่ทำอีพี จึงทำให้ตัวงานมีความลงตัวมากกว่า แต่ก็เช่นเดียวกับที่ผมบอกไว้ในรีวิวก่อนหน้านี้ ก็คือการมีสมาชิกระดับซูเปอร์สตาร์หลายคนในวงเดียวอาจไม่ได้ผลงานที่ดีที่สุดออกมา ซึ่ง A-Mob เองก็เปิดตัวได้ดีในระดับหนึ่ง เราคงต้องติดตามกันละว่าทั้งสองโปรเจ็คของเฮียพอร์ตนอยจะเป็นอย่างไรกันต่อ

Rated by Fog : 7/10

Comment

Comment:

Tweet

Recommend